5.6.12

Մրցանակներ` մեր զինվորների սպանության օրը

Մարդու իրավունքների հիմքում ՄԱՐԴՆ է և նրա կյանքի ու գործունեության հետ կապված հարցերը:  Ամենակարևորներիցը  կյանքի իրավունքն է , որը ոչ ոք իրավունք չունի խլել նրանից կամ պարգևել նրան : Այդպես է շարադրված Մարդու իրավունքների տեսության,եզրույթների ձևակերպումներում :  Հասկանալի է, որ Մարդու Իրավունքների պաշտպանությունը  պետություն-քաղաքացի հարթությունում է ,  և իրավապաշտպան կազմակերպությունների առաքելության շրջանակներում է պետության ֆունկցիաների իրագործման գործընթացներում քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանությունը: 

Հայաստանի սահմաններում գրեթե ամեն օր  զոհվում են  ՀՀ քաղաքացիներ, երիտասարդ հայ տղաներ : Պետական կառավարիչները բավարարվում են դիվանագիտական կիսկոմպլիմենտար կիսահայտարարություններով, իրավապաշտպանության ոլորտում  գործող քաղաքացիական հասարակության հայտնի և անհայտ կազմակերպություններն էլ լուռ են , իսկ գերտերությունների պաշտոնյաների մի քանի րոպեանոց  այցի ընթացքում հասցնում են նրանց հետ խոսել Հայաստանում սեռական փոքրամասնությունների իրավունքների, անհանդուրժողականության, կեղծված ընտրությունների, բանակի վատ կողմերի , բայց ոչ մի խոսք իբրև թե  խաղաղ պայմաններում դիվերսիայի զոհ դարձած, սպանված տղաների մասին: / տես այստեղ/

Կարող են հակադարձվել, որ զինվորի կյանքի պաշտպանությունը ևս պետության խնդիրն է, և այստեղ էլ ոտնահարվում է Մարդու կյանքի իրավունքը : Համաձայնվել կարելի է, սակայն նաև պետք է համաձայնվենք, որ  դե ֆակտո Հայաստանը պատերազմի մեջ է,  իսկ այդ պատերազմի ,,դիրիժոր,,  հանդիսացող  ուժային կենտրոնի բարձր պաշտոնյայի այցին  և միաժամանակ մեր տղաների դիրքերում սպանվելու ֆոնին  մարդու իրավունքների պաշտպանության մրցանակներ ստանալը  մեղմ ասած իրավապաշտպանության եզրույթի հետ անհամատեղելի է:  Եթե այդ մրցանակները  խիզախորեն և պաշտոնապես  հետ շպրտվեին մեր  ակտիվիստների կողմից, ի նշան բողոքի`  դա արդեն կլիներ բաց ճակատով բանավիճելու թեմա  :
04.06.2012
Մարատ  Դադունց